DEĞİŞİK ...

Son zamanlarda evde olmanın keyfiyle kendimi dizilere adamış durumdayım J Son favorim de, yıllardır yüzüne bakmadığım Grey’ s Anatomy..E bizim şahane Doktorlar dizimiz varken tabii sıra bir türlü orjinaline gelememişti J Ki zaten orjinaliyle alakası yokmuş, Doktorlar dizimiz olabildiğine özgün bir senaryo imiş J

Nasıl özgün olmayacak ki, öylesine başka hayatlar, başka anlayışlardan bahsediyoruz ki bizim içinde bulunduğumuz kültüre uyarlanması mümkün değil. Bir çok Amerikan dizi ya da filminde şahit oluyoruz aslında bu duruma, ama yine de sanırım bu dizi ufkumu genişletti J  Zaten hastane hastane değil, her odası çiftleşme yuvası. Dizi de herkes eşini hastanede buldu. Her 10 dakikalık boşluklarında kuytu bir alan bulup sevişiyorlar J Bize gelir mi böyle şeyler, gelmez tabii ki. Bir kere, sırf ilk 10 gün ikna çabalarıyla geçer J

Değinmeye çalışacağım konu, asla ve katiyetle kültür farklılıkları bunun sosyolojik boyutları vs olmayacak tabii ki.. Ne sosyoloğum ne de psikolog J sadece olayları algılayış ve yaşayış farklarımızın bu kadar büyük oluşunu şaşkınlıkla izleyen bir insanım .)  Öyle ki dizi de insanların başına o kadar olay geldi, yemin ediyorum hepsinden çok ben ağladım J Diziden biri ayrılınca hemen öldürüp, daha adamın toprağı kurumadan iki günde hayatlarına dönüyorlar. Öldürmeyin kardeşim, başka hastaneye falan gitsin ne bileyim L Bu arada, hala acaba doktor oldukları ve somut dünyaya ve bilime inandıkları için mi diye kendimi rahatlatma çabalarım devam ediyor, ki şu yaşıma kadar bir çok doktor tanımış olsam da …

Tamam, yıllardır öğrendik, kabul ettik hatta, ölüme ve yaşama bakış açıları daha farklı. Biz bir insanı kaybettiğimizde fazla hırpalıyoruz kendimizi, hayata dönüşümüz zaman alıyor, tv bile açmıyoruz 7 gün… Sanki hayatı durduruyoruz… Kimimiz inançlarımız ölçüsünde dualar edip, kaybımızı sevindirdiğini düşündüğümüz için ve nasıl olsa tekrar kavuşacağız diye biraz daha rahatlıyor, kimimiz de yapılacak her şeyin boş olduğunu düşünüp, kendisiyle savaşıyor… Evet beraber aynı evde yaşadığımız kişilerle bile olaylara bakış açımız ve olayı yaşayış şeklimiz değişebiliyor.. iyi mi kötü mü dersek, galiba hem iyi hem de kötü !!

Acı ya da mutluluk hangi duygu durumu söz konusu olursa olsun, olayı sizinle aynı şekilde yaşayan biriyle paylaşmak kesinlikle daha kolay J çünkü bilirsiniz neyin iyi geleceğini, neyin ayağa kaldıracağını ve neyin yıkacağını… Farklı yaşayanla öyle midir? Daha sen ne hissettiğini çözmeye çalışırken, o, başka bir ruh haline bürünmüştür bile. Ki ben bu durumlarda artık susmayı öğrendim Jçünkü genellikle ben anlamaya çalışırken bir baktım ki, söz konusu ruh hali mutluluksa sıkıntıya, acıysa saçma bir yargılama ve değiştirmeye çalışma durumuna girmiş. Yahu adam ağlamak istemiyor ne sık boğaz ediyorsun ağla rahatlarsın diye J belki ağlayınca hiç atlatamayacak ve bir de kendini sıktığı için baş ağrısı başlayacak..Adamı helak et, sonra da rahatladın ama diye tuttur J Tebrikler, adam artık senden kaçamadığı için ağlıyor J

Mutlu anlar için de, durum böyle.. Misal ben yıllardır kendime bir yöntem buldum. Eğer durumdan ( örneğin hiç sevmediğim bir elbise ile karşıma geçip, nasıl çok güzel değil mi diyen bir arkadaşım olsun ) karşımdaki kadar mutlu değilsem DEĞİŞİK deyip, ortamdan usulca sıyrılmaya çalışırım J Evet şiş de yanmasın kebap ta J Tabii bunu çözen arkadaşlarım artık bana hangi DEĞİŞİK diye sormaya başladı, yeni bir kaçış yolu bulmak gerek J J Çünkü bu sefer de neresini, niye beğenmediğimi açıklamak zorunda bırakılıyorum L yapmayın ne olur, bir bütün olarak beğenmedim işte .))

Bu kadar iç içe olduğumuz ve hatta bazen aynı karından doğup beraber büyüdüğümüz insanlarla bile çok farklı olabiliyoruz. Kaldı ki ben, dünyanın öbür ucundaki insanlara şaşırıyorum J Tamam işte kendi tezimi çürütmüş oldum, şaşkınlığımı da böylece gidermiş oldum J

Ne demiş atalarımız; “beş parmağın beşi bir değil” 

YARGILARIMIZ YA DA YARGILAMALARIMIZ ...

Hayata dair ne kadar çok şey biliyoruz…

Hem de en doğrularını, en kusursuzlarını biliyor ve yaşıyoruz. Yaşattıklarımız da cabası tabii. Hatta bu konuda o kadar iyiyiz ki, bizimle aynını yaşamayan, düşünmeyenleri sevmiyor, itiyor, kötülüyor sonunda da yüce kurulun bize verdiği yetkiye dayanarak aforoz ediyoruz :) yaptıklarımızın ve düşüncemizin de öylesine arkasındayız ki, aforoz etmek yerine bazen de kendi düşüncelerimizi inatla dikte etmeye çalışıyoruz.

Evet üstün  yargılama yeteneğimizden bahsediyorum. Hatta yargılamakla kalmayıp, hüküm verip, cezayı yapıştırıyoruz. Sonunda da en sevdiğim, BEN OLSAYDIM la başlayan, gerçekliği tartışılır bir cümleyle taçlandırdık mı oohh tadından yenmez.. Hatayı yapan kişinin (!!!) ne şartlarda ne öğrendiği, ne yaşadığı ve verdiği kararları hangi duygularla verdiği konusunda hiçbir fikrimiz olmaması – ki olamaz zaten- umrumuzda bile olmuyor. Kabul edelim artık  SEN DEĞİLSİN !!! Hiçbir zaman olmadın, olmayacaksın da !!! Sana yaşamın kattıkları, yaşattıkları, hissettirdikleri benimkilerden çok farklı. Senin ağladığına ben belki gülüyorumdur…Senin lanet ettiğine ben belki şükrediyorumdur…Sen maalesef olayların dışında, yaşananlardan kısmen,  hissedilenlerden ise bir haber, kendince bulduğun hakla olayları yorumlamaya ve aklınca yönlendirmeye çalışan bir zatsın…hatta bazen de benim rızam ve iznim olmadan diğer şahıslarla BEN i paylaşan yüce kişiliksin J ki çoğunlukla yargılanmayı sevmeyen, dedikodudan nefret eden masum insanlarımızdansın.

Bir kere dedikodu yapmak dediğimiz şey, çaya, sigaraya, çekirdeğe, alkole kısacası hiçbirşeye gerek duymadan saatlerce, ya güldüren ya üzen inanılmaz keyifli bir durumdur  :) kimi zaman üzülür, kimi zaman karın ağrılarına varacak kadar kahkahalara boğuluruz. Kolaydır çünkü;  olayların içinde olmadığımız için ne yapılması gerektiğine karar vermemize gerek yoktur. Sadece duyduğumuzda ya da şahit olduğumuzda ya gülüyoruz ya da tuh çekip unutuyoruz, daha güzel ne olabilir ki :)ve lütfen kabul edelim hepimiz hakkıyla dedikodu yaparız :) işin sıkıntılı kısmı buradan sonra başlıyor zaten.

Muhteşem arkadaşlarım var benim… benle ilgili bir olay duyup, akabinde hemen yanımda bitip akıl vermeye çalışan :) Haydiii buyur burdan yak...şimdi gel de kırıcı olmadan dinle bakalım. Akılüstü, kusursuz planlarını fikirlerini dinle..bir de üstüne üstlük onun dediklerini yapmadığında hüsranla karşılaşırsan, “Ah canım ben demiştim sana ama” duy :(( Bazen gerçekten seri katile bağlayacağımı düşünüyorum. Ki şimdiye kadar izlediğim diziler – dexter, criminal minds, csı lar-, okuduğum kitaplar – Dan Brown lar, Garange lar, Fawer lar – beni başarılı bir katil yapacaktır. Yemin ediyorum izinizi bulamazlar :) bir de üstüne istersem çift dikiş  House M.D., Grey’s Anatomy sayesinde sizi iyileştirebilirim ki, yine yaparsanız yine sizi öldürebileyim :))

İyi niyetli hiçbir yaklaşıma karşı değilim, yanlış anlaşılmasın da yahu ne kadar çok şey biliyorsunuz. Herkes ilişki uzmanı, hayat uzmanı, psikolog…yaşayıp görelim. Belki kaybetmem gerekiyor, belki kaybetmemem, belki gitmem gerekiyor belki kalmam, belki savaşmam gerekiyor belki vazgeçmem…her anı sürpriz olan bu hayatta neyin doğru olduğunu kim bilebilir ki ?

Arkamdan da yüzüme karşı da keyifle konuşabilirsiniz gerçekten hiç sıkıntı yok. Çünkü haberiniz olsun ben de konuşuyorum sizle ilgili :)

 ama lütfen lütfen lütfen benden daha iyisini bildiğinizi düşünmeyin !!! Asla ne hissettiğimi, nasıl buralara geldiğimi benden daha iyi bilemeyeceksiniz..Bırakın yaşayalım ve görelim belki hayat benden yana bir sürpriz yapacaktır :))

AFFETMEK !!!

Affetmek nasıl bir eylemdir ??

Öncesinde ve anında sonsuz mutluluk veren, sonrasındaysa; çoğunlukla hüsrana boğan, saçma ama bir o kadar gerekli bir eylemdir…nedenlerini genellikle içimizde barındıran, aslında kendi devamlılığımızı sağlayan bir eylemdir…yani daha çok kendi istediğimiz yolda gitmemizi meşrulaştırabilmek için, engelleri görmezden gelmek değil midir ?

Ee tabii hayatta öncelik bizim ya :) önceliğimizi bencilleştirmemek için karşı tarafa bir lütuf gibi sunduğumuz bir eylem değil midir affetmek ? Güzel bir uyku çekebilmek, belki de yerlere düşmüş egomuzu biraz toparlayabilmek, şu muhteşem vicdanımızın çığlıklarını susturabilmek adına sığındığımız bir eylem…

Tabii ki şu an affedenler benden nefret ederken, affedilenler bir nebze galeyana gelebilir :) hadi kabul edelim; iki taraflı bu eylem aslında çoğunlukla bencilce, kibirle ilerlemez mi ? Affedenin genellikle şartları olacaktır ve siz affedilmeye o kadar muhtaçsınızdır ki; affedildiğiniz konunun nedenleri ve affedilme şartları hiç gözünüze gözükmeyecektir. Yeter ki affedileyim de, suç benden gitsin de sonra herşey olacağına varır :) En kestirme, en kolay ve en sık başvurulan çözüm. Bahsettiğim sonundaki hüsran buradan geliyor işte :)

Neden bu kadar güzel bir eylem, bu denli basite alınır ki ? Düşünmem lazım…bana biraz zaman tanı…unutmaya çalışacağım… hadi ordannn :) zaten en başta, yaptığım hatayı sindirebilecek olsan; sen affetmesi, ben se affedilmesi gereken ezik yerde olmazdık J terazinin kefelerinde eşit yerlerde olurduk ve nedenleri konuşuyor olurduk. Nasıl çözümleyebileceğimizi tartışır, bununla yaşayabilir miyiz onu anlamaya çalışırdık.. çünkü ben hata yaptıysam ve karşılıklı bir ilişkiden söz ediyorsak tek başıma yapmış olamam. Haa parantez içinde gerçekten hatalardan bahsediyorum :) yani iki tarafı da mutsuz eden hatalardan :) işin içinde iki taraftan birinin zevk alması ve süreklilik arz etmesi  durumu söz konusuysa ortam çöp kokuyor demektir. Buradaki durumdan ne kastettiğimi herkes anlamıştır herhalde :)

Aslında yazıyı aklımda kurgularken, farklı cümleler ve konular vardı nasıl buralara geldim anlamadım ama, bu araya sıkıştırmadan edemeyeceğim :) Misal; biz balık burçları – evet yalnız hissetmemek için, kendimi bir gruba dahil ediyorum, bu da en sevdiğim grup – hep affettiğimizi sanırız ama bizi öyle bir punduna getirirler ki; bir bakarız kendimiz özür dileyen taraftayız :) Bundan olsa gerek, bizi çoğunlukla alık burcu diye nitelendirmeleri :) Amaaan siz öyle bilin, biz başka türlü mutlu olamayız, gece uyuyamayız. Sanırım acı çekmek bizim doğamızda var ama asla unutmayın ki; acıyla en güzel de biz başederiz, yani sakın ola melankolik, duygusal bir işin altından kalkamayan insanlar olarak algılamayın. Bizim kadar huzurla uyuyan ( tabii biraz geç uykuya geçişimiz olabilir, ki biz ağlayarak uyku getirmeyi sizden öğrenecek değiliz :)) insanlardan melankoli değil, doğru yaklaşmayı bilirseniz inanılmaz bir eğlence ve keyif potansiyeli çıkarabilirsiniz. Biz yalnızken çok eğleniriz mesela J Sizin dahil olabilmeniz önemli :) :) :)

Bu konuya, yani balık burçları ve affetme konusuna başka yazımda yer vermeye karar verdim. Fazla derin ve keyifli olacağını farkediyorum çünkü :) İlk yazıyı da bu kadar uzatmak olmaz herhalde…

Velhasıl, affedilecek bir gerçek hata varsa, zaten en baştan içten içe affediyorsunuzdur. Maalesef gerisi zevk almaya, işkence etmeye, iyi ihtimalle bir daha yapmamasını garantileme çabalarına girecektir :) yani beni ya hemen affet ya da bırak gideyim. Süründürme !!! çünkü süründüreceğin her an için sonrasında senden nefret edeceğim ve bu durumu ne kadar abartırsan maalesef bir gün sen özür dileyen konumuna düşeceksin !!! İlahi adalete sonsuz inanır ve güvenirim, tecrübeyle sabitlediğim birkaç olay var, yakalayamadıklarım olabilir, yakalayacaklarımı da sabırsızlıkla bekliyorum :)

Kaldı ki; bahsi geçen gerçek hatalar, kaybetme korkusu gütmeyen bir acı verir insana.. yani sonuç kaybetmek olabilir karşınızdaki insanı, bunu kabullenmişsinizdir artık. Çektiğiniz acı, bunu gerçekten yapmamış olmayı diletir size…yani koskocaman gerçek bir keşke dedirtir…işte karşınızdaki insanın böylesine keşkesiyle karşı karşıyaysanız ve kaybetmek istemiyorsanız, en baştan içten içe affetmişsinizdir zaten. Affedin de zaten, bir ilişkiyi kaybetmek de iki kişiliktir çünkü…            

                                                                                              ÇİİDEM