Zayıf yanlarım var benim… çoğu zaman ağladığım, balık gibi
bakakaldığım, cümle kuramadığım zamanlarım var. Aklımdan, kalbimden milyonca
şey geçerken tam aksi davranışlar sergilediğim, en çok zora sokan en sevdiğim
en nefret ettiğim zamanlarım var… kimi varlığımla var olan, kimi de zaman içinde
öğrendiğim, öğretilen zamanlarım. Bazen en dik en güçlü anlarımda birdenbire
çıkıveren, bazen de üstüne üstüne gelen…
Sevdiğim bir şarkıyı duyduğumda, geçmişten bir dost görüp
geçmişe güzel günlere gittiğimde, tanıdığım bir koku duyduğumda, aşık
olduğumda, sevilmediğimi hissettiğimde… bir böcekle karşılaşınca, otobüste
tutunacak yer bulamadığımda, herhangi birisi bana bağırdığında, gittiğimde,
kaldığımda…
Bazen kendim bile şaşıp hüngür hüngür ağlamaya başladığım,
bazen saçma sapan cümleleri avaz avaz haykırdığım, bazen sadece nefes alabildiğim,
tuhaf, kendini korumaya çalışan, yaralanmaktan kaçan yalnızlığım var…
Ve zayıf yanlarımı kapatmaya çalışan siyahım var. Dimdik,
dosdoğru kırılmaz bükülmez canı acımaz acıdığı yere tuz basan siyahım… Mavi
kazaklar giymeyi seven, rengarenk zevkleri olan, kırılan, kırıldığı yöne bükülen,
unutmayan ve kaçışı siyahlara boğan renklerim… her yarada bir renk daha
kaybeden, acınası lanet yüreğim…
√
