4 Mayıs 2015 Pazartesi








Şimdi sen gidiyorsun ya
bu evden
bu hayattan
bu aşktan
hiç olmamış oluyorsun içinde aslında…
biriktirdiğim tüm cümleler de susuyor seninle..
bağıra çağıra tüm kelimelerim susuyor…
bir Cemal Süreyya oluyor kelimeler bir Muhsin Ünlü…
biraz mahsun,
biraz hırçın
en çok da aymaz…
şimdi hiçbir yerde kimseyle olasım var en çok
bir ben, birkaç sayfa bir de kalem yeter
bilirsin unuturum…
en güzel şiirini yazasım var hayatımın
Sanki bana gelişin gidişinden daha önemsiz gibi
Sanki ölmüşüm gibi…

yalnız rakı içmek kötüymüş gibi…

1 Nisan 2015 Çarşamba

Aşk bazen...




Tekli bir koltukta uyuyakalmak bazen
Sıkış tıkış yorgunlukla
Bazen duştan çıkıp, bornozla koca yatağa uzanmak...
Bazen ikinci kadehle nerede olduğunu unutup,
Bazen dünyayı içsen zihninin açık kalması...
Bazen bir şarkıyı sonuna kadar ezbere söyleyip,
Bazen tek kelimesini hatırlamasan da çaldığı ani her saniyesiyle hatırladığında...
Bazen tanımadığın adamın kollarında,
Bazen sığındığın en yakınında...
Bazen tutamadığın hıçkırıkta,
Bazen çığlık misali kahkahada...
Bazen en kuytu köşelerde
Yıllarca bakmadığın yerde AŞK...
Velhasıl AŞK;
sen nereye koyarsan orada,
nerede bulursan
nerede görmek istersen orada zaten...

                                                                          ü


travmalar şekillendirir hayatlarımızı...kimi gelişine, kimi gidişine, kimi başlangıcına, kimi sonucuna...





Hayatlarımızı çoğunlukla travmalar şekillendiriyor… Kimi zaman önümüzde, geniş uçsuz bucaksız ufuklar açarken; kimi zaman da şimdiye dek inandıklarımızı, büyüttüklerimizi dahi alıyor elimizden.
Travmalardan bahsediyorum !!! Hayatımızda bir anda oluveren ya da uzun sürece yayılan iyi veyahut kötü sonuçlar beklediğimiz. Ama sonuç olarak, tek büyük gerçeği barındıran; yaşandıktan sonra, hayatınızın tamamıyla ya da kısmen değiştiği, çoğunlukla savunmasız yakalayan travmalardan…Ölüm, doğum, evlenmek, boşanmak, işinizi kaybetmek, dostunuzu kaybetmek,…vs artık hayatınızda hangisi, hangileri önemliyse…
Aslında travmaları karşılayışınız, yaşamanız ve sonuçlarını tamamen sizin bakış açınız belirleyecektir. Yaşanan durumun sonrasında, ayakta mı kalırsınız yoksa yıkılır mısınız, donar  kalır mısınız yoksa koşmaya mı başlarsınız, istediğiniz bu muydu yoksa aklınızın ucundan bile geçmez miydi, sizin için önemli olanı kazandınız mı yoksa kayıp mı ettiniz ???
Misal; kaderci, kabullenici bir yapıya sahipseniz,  -ki ben, çeşitli travmalara maruz kalmış bir insan olarak, bu gruba dahilim- iyi ya da kötü sürprizlere açık oluyorsunuz, bir b planınız olmasa dahi. Gelen sürprizle ya hayatınıza yeni anlamlar katıyorsunuz; ya da giden anlamlarla usulca vedalaşıp, yolunuza bakıyorsunuz… Kavga yok, gürültü yok… Hayat kırıldığı yerden yeniden başlıyor…
Haa yok tam tersi iseniz; savaşıp kazanadabilisiniz, kaybededebilirsiniz…Gücünüzün nerede tükeneceği, savaşırken anlamsızlaşan değerlerin önemidir, nerede duracağınızı belirleyen. Diyorum ya bakış açısı, hatta hayatı yaşayış biçimi…
Diğer bir misal; kimi insan için yalnızca yaşam önemliyken, kimisi içinse önemli olan; o yaşam içinde edindiği savaşlar, hırslar, kazançlar, kayıplar…
Bir insan için, işi odak noktasıysa, onu kaybettiğinde yaşayacağı travma ile, aşkı odak noktasında olan bir insanın aşkını kaybettiğinde yaşayacağı travma büyük benzerlikler barındırmaz mı?
Çünkü; söz konusu olan, asıl olan, tutkunu olduğunuz bir şeyin kazanılması ya da kaybedilmesi…Yani ezberlerin bozulması…
Bu travmaları, yapmış olduğunuz bir hata ya da tam tersi kazanmış olduğunuz bir başarı sonucu yaşayabilirsiniz. Kendi elinizle sonu hazırlamış olabilirsiniz. Böyle durumlarda çoğunlukla bir b planınız olacaktır. Çünkü hatayı yaparken ya da yaptıktan sonra, bilinçaltınızla dahi olsa, kazanç ve kayıplarınızı muhtemelen değerlendirmişsinizdir. Ki evet, hayata indirgenmiş, dünya saçması analitik hesaplarımızdan bahsediyorum.
Bazen de, hayat, size muhteşem sürprizlerinden birini hazırlamıştır. Hiç beklemediğiniz bir anda, hiç ummadığınız, olduğu taktirde hayatınızı nasıl şekillendireceğiniz hesaplarını hiç yapmadığınız muhteşem sürprizler.
Her ne kadar ikinci durum daha zor ve kötü görünse de, aslında her durumda, hayatınız değişir. Belki bir kısmı, belki tamamı.. kaldı ki, yaptığınız hatanın sonuçlarını iyi hesaplayamamış olma ihtimaliniz oldukça yüksek. Çünkü, öncesinde, aynı zihin ve bakış açısı hatta duyguyla aynı durumu hiç yaşamadınız. Bu yüzden adına travma diyoruz ya zaten J
Öncesinde, kayıplarınız ya da kazançlarınız olacak, sonrasında da zaman geçtikçe, muhtemelen aslında kayıplarınızın kayıp, kazançlarınızın da kazanç olmadığını fark edeceksiniz.   
Ve tek önemli olan, işte bunu fark ettiğinizde nasıl durduğunuz olacak…
Aldığınız zararla nasıl baş ettiğiniz, yaralarınızı nasıl sardığınız, peşi sıra kayıplara devam edip etmediğiniz ve yeni travmaları nasıl karşılayacağımızdır önemli olan…Ne de olsa, yaşamaya devam ettiğimiz sürece hayatta devam edecek, sürprizleri için sürekli fırsat kollayacak. Elimizden sevdiklerimizi almak için, verdiğimiz kararlardan pişman etmek için, bedenimize ve ruhumuza zarar vermek için… sınırlarımızı zorlamak için, biz yaşadıkça hayatta kendince yaşayacak ve oyunlar oynayacak bize…
Hep olumsuzlardan söz ettim gibi, ama aslında öyle değil :) Travma dediğimiz şey, gerçekleştiğinde maalesef duygu ve algılarımız çok gerçekçi davranmıyor bize. Daha çok, sanal, yapay hisler çevreliyor beynimizi, ruhumuzu. Bu yüzdendir hep, bir süre geçtikten sonra, hasar kontrolü yapıp, kararlar alırız. Gerçekten kazanç ve kayıplarımızı görmeye başlarız.
Hayatımızı değiştiren, bizi bildiğimiz tanıdığımız güvendiğimiz konfor alanından çıkaran her ne ise, ister yıllarca düşünüp beklemiş olalım, isterse de bir anda oluversin, her zaman sarsacak ve arkasında yıkıntılar bırakacaktır.  Zaten bizi neyin ne kadar mutlu edeceğinden emin olsak, neden hatalar yapıp debelenip duralım ki :)
Ceplerinizi doldurup usulca vedalaşmak ya da alanı terk etmeyip ölesiye savaşmak size kalmış…
                                                                                                                                    

ü

5 Mart 2015 Perşembe

siyahım...

                




                 


Zayıf yanlarım var benim… çoğu zaman ağladığım, balık gibi bakakaldığım, cümle kuramadığım zamanlarım var. Aklımdan, kalbimden milyonca şey geçerken tam aksi davranışlar sergilediğim, en çok zora sokan en sevdiğim en nefret ettiğim zamanlarım var… kimi varlığımla var olan, kimi de zaman içinde öğrendiğim, öğretilen zamanlarım. Bazen en dik en güçlü anlarımda birdenbire çıkıveren, bazen de üstüne üstüne gelen…

Sevdiğim bir şarkıyı duyduğumda, geçmişten bir dost görüp geçmişe güzel günlere gittiğimde, tanıdığım bir koku duyduğumda, aşık olduğumda, sevilmediğimi hissettiğimde… bir böcekle karşılaşınca, otobüste tutunacak yer bulamadığımda, herhangi birisi bana bağırdığında, gittiğimde, kaldığımda…

Bazen kendim bile şaşıp hüngür hüngür ağlamaya başladığım, bazen saçma sapan cümleleri avaz avaz haykırdığım, bazen sadece nefes alabildiğim, tuhaf, kendini korumaya çalışan, yaralanmaktan kaçan yalnızlığım var…


Ve zayıf yanlarımı kapatmaya çalışan siyahım var. Dimdik, dosdoğru kırılmaz bükülmez canı acımaz acıdığı yere tuz basan siyahım… Mavi kazaklar giymeyi seven, rengarenk zevkleri olan, kırılan, kırıldığı yöne bükülen, unutmayan ve kaçışı siyahlara boğan renklerim… her yarada bir renk daha kaybeden, acınası lanet yüreğim… 
                                                                                                                       

                                                                                                                            √                                                                          

6 Ocak 2015 Salı

İşsizlik Maaşı :) Her işten çıkarılan için :)





Merhabalar :)

Yeni öğrendim, kullandım size de kolaylık sağlayacağını düşünüyorum.. İşsizlik ödeneğine başvuru için artık bir yerlere gitmeye gerek kalmamış :) İnternetten aşağıdaki linke girip, iş arayan profili doldurmanız yeterli. Sayfa sizi yönlendiriyor zaten en güzeli de bu olmuş :)
http://www.iskur.gov.tr/

Yalnız aşağıdaki şartları sağlıyor olmanız gerekiyor;
** İşten atılmak :)
**  Atılmadan önce 120 gün aynı yerden ssk priminizin ödenmesi,
** Son 3 yıl içinde en az 600 gün priminizin ödenmiş olması,
** Atıldıktan sonra 30 gün içinde başvuru yapılması.

Umarım hem işinize yarar hem yaramaz :)





5 Ocak 2015 Pazartesi

KIYMETLİLERİMİZ...

       
      
        Ne çok hırpalıyoruz sevdiklerimizi…ne çok hırpalanıyoruz bizi sevdiğine en çok inandığımız insanlar tarafından…Farkında olarak bazen, tüm hayattan hıncımızı alırcasına sevdiklerimizden alıyoruz hıncımızı..bazen de farkında olmadan, sonrasında da bir özür bile dilemeye gerek duymadan, “nasıl olsa beni anlar” dediğimiz, diyebildiğimiz güveni bize sağlayan insanları üzüyoruz…  
       Çok ciddi bir ironi değil mi bu ? ergen zamanlarımızda ailelerimize yaşattığımız, büyüdükçe de kendi kurmuş olduğumuz ailelere – ki burada dostları da katıyorum – yaşattığımız ve maruz kaldığımız çok acı bir ironi…işimize kızıyoruz, sevgilimize kızıyoruz, patrona kızıyoruz, hayata kızıyoruz sonra gelip, bizimle aynı üzüntüyü duyup paylaşabilecek, sarılıp yatıştırabilecek, ‘boş ver bak ben buradayım’ diyebilecek insanlarımıza patlıyoruz…bazen kurban edip, bazen kurban ediliyoruz…

       Üstelik hatamızı anladığımızda bir özür dilemeyi bile çok görüyoruz…ki dışarıda en ufak bir şey için, hiç tanımadığımız bir adamdan defalarca özür dileyebilecek kadar bonkörken, kendi içimizdeki insanlara, kendi canlarımıza çok görüyoruz. Neden insanlara bu kadar yakınlaştıkça, bencilleşip, sanki asla gidemezler gibi ,ya da gitseler de umurumuzda olmazmış gibi yabancılaşıyoruz? Neden hayat enerjimizi yarın belki bir daha görmeyeceğimiz insanlara daha kolay feda ediyoruz..mutluluğumuzu, iyi zamanlarımızı daha çok ve daha kolay bu insanlarla paylaşıp; mutsuzluklarımızı, öfkemizi,acımızı en yakınımızdakilere saklıyoruz ?? illa ki birçok anlamda doğrusu bu, tabii ki acılarımızı paylaşmak için dostlar biriktiriyoruz ama asıl anlatmak istediğim dostlarımıza, eşimize, ailemize sadece acılar, sıkıntılar, kızgınlıklar kalmıyor mu bir süre sonra? Neden ilişkilerimizin en başındaki özenli halimiz bir süre sonra yerini kıymetsizleştirmeye bırakıyor ?? Üstelik en kıymetlilerimizi ?? bir özürü, bir teşekkürü, bir süprizi esirgiyoruz kendi insanlarımızdan??
Kendi insanlarımız olduğu için mi? Cevap burada mı? Kendi insanlarımızın kayıtsız şartsız yanımızda olmasını, ne yaparsak yapalım affedilmeyi, teşekkürün ya da özürün gereksiz olduğunu düşünürüz. Gerçekten öyle mi oluyor peki ? incinmiyor muyuz aslında, yaralanmıyor muyuz? Bir taraf, aslında,
- ‘canım bu durumda da tabii ki benim yanımda olacak, o, benim en yakınım, bizim aramızda bunların lafı olmaz’  derken, diğer taraf ;
-‘ben en yakınıyım bana bunu nasıl yapar, nasıl kırıldığımı anlamaz ve beni görmezden gelir’ diyor olamaz mı ?

       Hepimizin birbirimizden beklentileri yok mu? En başta geleni de mutlu edilmek değil mi? Kırmaya, hor kullanmaya gelince en yakınlarımız, mutlu etmeye, özen göstermeye gelince bir ara yaparız :) deli gibi aşklar bile bu nedenlerden yıkılıyor mu, dostluklar neden sağ kalsın ki ?
Neden en yakınlarımız ile, hatalarımız yüzünden, hatta illa ki hatalı olmaya da gerek yok, özür dilemek ya da bize yapılan bir şey için teşekkür etmek bu kadar zor. Şu yaşa geldim, beni en mutlu eden iki cümle bunlar. Önemsendiğimi, kıymetimi,sevildiğimi, kaybedilmek istenmediğimi,…vs o kadar çok şeyi anlatıyor ki; sadece bunları duymak yeterli… savaşlarımız, egolarımız, konumlandırmaya çalıştığımız yerimiz, keşke hepsini bir kenara bırakıp, gerçekten beraber olduğumuz, vakti zamanında beraber olabilmek için emek harcadığımız insanlara şimdi de gerekli vakti, değeri, özeni verebilsek…Belki bizim de hakettiğimiz özürleri ve teşekkürleri duymamız için gereken budur…