Ne çok hırpalıyoruz sevdiklerimizi…ne çok hırpalanıyoruz
bizi sevdiğine en çok inandığımız insanlar tarafından…Farkında olarak bazen,
tüm hayattan hıncımızı alırcasına sevdiklerimizden alıyoruz hıncımızı..bazen de
farkında olmadan, sonrasında da bir özür bile dilemeye gerek duymadan, “nasıl
olsa beni anlar” dediğimiz, diyebildiğimiz güveni bize sağlayan insanları
üzüyoruz…
Çok ciddi bir ironi değil mi bu ? ergen zamanlarımızda
ailelerimize yaşattığımız, büyüdükçe de kendi kurmuş olduğumuz ailelere – ki burada
dostları da katıyorum – yaşattığımız ve maruz kaldığımız çok acı bir ironi…işimize
kızıyoruz, sevgilimize kızıyoruz, patrona kızıyoruz, hayata kızıyoruz sonra
gelip, bizimle aynı üzüntüyü duyup paylaşabilecek, sarılıp yatıştırabilecek, ‘boş ver
bak ben buradayım’ diyebilecek insanlarımıza patlıyoruz…bazen kurban edip,
bazen kurban ediliyoruz…
Üstelik hatamızı anladığımızda bir özür dilemeyi bile çok
görüyoruz…ki dışarıda en ufak bir şey için, hiç tanımadığımız bir adamdan
defalarca özür dileyebilecek kadar bonkörken, kendi içimizdeki insanlara, kendi
canlarımıza çok görüyoruz. Neden insanlara bu kadar yakınlaştıkça, bencilleşip,
sanki asla gidemezler gibi ,ya da gitseler de umurumuzda olmazmış gibi yabancılaşıyoruz? Neden hayat enerjimizi yarın belki bir daha görmeyeceğimiz
insanlara daha kolay feda ediyoruz..mutluluğumuzu, iyi zamanlarımızı daha çok ve
daha kolay bu insanlarla paylaşıp; mutsuzluklarımızı, öfkemizi,acımızı en
yakınımızdakilere saklıyoruz ?? illa ki birçok anlamda doğrusu bu, tabii ki
acılarımızı paylaşmak için dostlar biriktiriyoruz ama asıl anlatmak istediğim
dostlarımıza, eşimize, ailemize sadece acılar, sıkıntılar, kızgınlıklar
kalmıyor mu bir süre sonra? Neden ilişkilerimizin en başındaki özenli halimiz
bir süre sonra yerini kıymetsizleştirmeye bırakıyor ?? Üstelik en
kıymetlilerimizi ?? bir özürü, bir teşekkürü, bir süprizi esirgiyoruz kendi
insanlarımızdan??
Kendi insanlarımız olduğu için mi? Cevap burada mı? Kendi
insanlarımızın kayıtsız şartsız yanımızda olmasını, ne yaparsak yapalım
affedilmeyi, teşekkürün ya da özürün gereksiz olduğunu düşünürüz. Gerçekten öyle
mi oluyor peki ? incinmiyor muyuz aslında, yaralanmıyor muyuz? Bir taraf,
aslında,
- ‘canım bu durumda da tabii ki benim yanımda olacak, o,
benim en yakınım, bizim aramızda bunların lafı olmaz’ derken, diğer taraf ;
-‘ben en yakınıyım bana bunu nasıl yapar, nasıl kırıldığımı
anlamaz ve beni görmezden gelir’ diyor olamaz mı ?
Hepimizin birbirimizden beklentileri yok mu? En başta geleni
de mutlu edilmek değil mi? Kırmaya, hor kullanmaya gelince en yakınlarımız,
mutlu etmeye, özen göstermeye gelince bir ara yaparız :) deli gibi aşklar bile bu
nedenlerden yıkılıyor mu, dostluklar neden sağ kalsın ki ?
Neden en yakınlarımız ile, hatalarımız yüzünden, hatta illa
ki hatalı olmaya da gerek yok, özür dilemek ya da bize yapılan bir şey için
teşekkür etmek bu kadar zor. Şu yaşa geldim, beni en mutlu eden iki cümle
bunlar. Önemsendiğimi, kıymetimi,sevildiğimi, kaybedilmek istenmediğimi,…vs o
kadar çok şeyi anlatıyor ki; sadece bunları duymak yeterli… savaşlarımız,
egolarımız, konumlandırmaya çalıştığımız yerimiz, keşke hepsini bir kenara
bırakıp, gerçekten beraber olduğumuz, vakti zamanında beraber olabilmek için
emek harcadığımız insanlara şimdi de gerekli vakti, değeri, özeni verebilsek…Belki
bizim de hakettiğimiz özürleri ve teşekkürleri duymamız için gereken budur…
.jpg)
